Skogul lét att augo; han sovna til… «Det er inga tru der ute, det er…»

Ei fjern røyst lydde: «Vent, eg vil vera med dig.» Det var som eit fjernt minne.

Nokon tok fast i kragen hans og drog honom upp or vatnet.

Skogul ligg kald, sa hvidt vaken. Han ser intet men ein lykt i trynet, bakom star ein skikkelse

Skogul prover at tala russisk til personen, han slit med ora

'Hald kjeft, russerane narmar sig' hvisker skikkelsen

Skogul kjenn ikke igjen stemma. Hvat gjer ein fremmed nordmann her, akuratt nar han er i ferd med at doy... Skogul sovnar til igjen.. ← →