«Eg høyrde eksplosjonar! Det tyder…»

Ola ser ned. Dei spela oss som ei jævla fjele! Han slår i veggen.

Helikopteret fær yver Brentshavet medan sovjetarane fylgjar eftir. Dei høyrde knakking i metallet åt helikopteret. Sovjetarane skaut mot deim. Ein rakett fór mot helikopteret.

Dei renn mot åpninga til helikopteret, rett ut mot Havet.

Det bar til Valhall no. Skogul sprang mot utkanten av helikopteret. Ein eksplosjon slukte helikopteret og rasa mot honom medan han fall.

So landa han i det iskaldte vatnet; det gjekk gjenom kroppen hans med ein gong frost. Alt vart endeleg stilt og rolegt… inte anna enn ljoden av flytande vatn.

Skogul lét att augo; han sovna til… «Det er inga tru der ute, det er…»

Ei fjern røyst lydde: «Vent, eg vil vera med dig.» Det var som eit fjernt minne.

So lydde ei framand røyst: «ikke enno.» Nokon tok fast i kragen hans og drog honom upp or vatnet.

← →